Spotkanie terapeutyczne – Duchowość – 8-9.10.2010
Duchowość to ta niezwykła sfera ,która jest niedostępna dla świata zwierząt ,sfera  umożliwiająca nam  spojrzenie na samego siebie nie z jakiejś jednej perspektywy (cielesnej, intelektualnej, emocjonalnej czy społecznej) lecz z perspektywy całej swojej rzeczywistości. Duchowość rozpoczyna się tam, gdzie zadajemy sobie pytanie o własną tajemnicę, o to, kim jestem oraz jaki jest sens mego życia.
 Duchowość wiąże się z jakością naszych relacji z rzeczami, sprawami i ludźmi zajmującymi najważniejsze miejsce w naszym życiu. Czyli ściśle powiązane z wartościami, priorytetami, celami                     i obiektami zainteresowań.
Te twierdzenia stały się kanwą naszego spotkania, w którym wzięło udział kilkanaście osób, absolwentów naszego ośrodka i ich  małżonki. Jeszcze przed spotkaniem jedna z osób skomentowała: „duchowość, to nuda”, jednak okazało się inaczej. Pracując w grupach 4 osobowych wszyscy uaktywnili się w poszukiwaniu istoty duchowości, dotarliśmy do aspektów, o których mówimy zawsze, że są oczywiste, jednak oczywistością w pijanym życiu nie były.
- „Gdzie jest sztuka?” - pyta Wiktor- zazwyczaj mówimy o sobie ,że jesteśmy kulturalni, bywali w świecie sztuki, jednak w ostatnim okresie życia w pijaństwie sztuka odnosiła się tylko do skuteczności kłamstwa  i manipulacji.
-„miłość, a co to jest?” – na twarzach większości uczestników pojawiał się uśmiech zwątpienie, niby wiemy co to jest, ale czy czujemy, czy kochamy i jesteśmy kochani?
Opracowaliśmy własne, indywidualne twierdzenia duchowości, wypełnialiśmy je istotą i głębią ,          a pomocny  w tym był  nie tylko sympatyczny klimat domu, w którym się spotkaliśmy ale i przepyszna przyroda. Spacer wśród skał, szum różnobarwnych liści i liżące po policzkach promienie słońca. Wdychaliśmy pełną piersią to co  dała nam dzisiaj natura , radość, ciszę, spokój i  relaks .W tych okolicznościach przyrody zawsze łatwiej znaleźć odpowiedź na pytania  „po co tu jestem , jaki sens ma moje życie?”.
Fragment naszego warsztatu poświęciliśmy na prace nad dylematem „powrót taty”, czyli ukończenie terapii i powrót  do domu. Jest to trudny moment nie tylko dla osoby uzależnionej,  która ma się w swoim świecie odnaleźć, ale jak widać również dla rodzin, które mają swoje oczekiwania i wszechobecny  strach, przeplatany z nadzieją. Osoby uzależnione mogły wysłuchać bardzo spokojnych i rzeczowych wypowiedzi współuzależnionych , otworzyły się nie tylko oczy ale i uszy. Większość słuchających potwierdza, że nie miała pojęcia o tym, że „druga” strona może mieć uczucia paraliżujące i prowokujące do lęku. Konkluzja wspólna to –rozmawiać , rozmawiać, rozmawiać o tym co czujemy, o swoich obawach,  o swoich lękach – „jeśli chcesz wsparcia to powiedz o nim, nie każ się domyślać”, „jeśli masz wątpliwości, to mów o nich, często wynikają z niewiedzy”.
Całe spotkanie, jak zwykle w odczuciu wszystkich zakończyło się zbyt wcześnie, choć pora była już późna , jednak jesteśmy umówieni już 5-6 listopada na pracę ze złością.  Zapraszamy



Wrześniowe Spotkanie Terapeutyczne (3-4 września2010)

To spotkanie odbyło się w dwóch częściach, zasadnicza część w gościnie u Moniki i Tomka (który obchodził swoją 1 rocznicę trzeźwości) w Myślenicach. Przeurocze miejsce , wspaniały widok na góry, przepiękny ogród z niezmierzoną przestrzenią, luz i swoboda z jaką mogliśmy oddać się naszemu twórczemu spotkaniu. A przede wszystkim cudowni gospodarze wraz z synami tworzą atmosferę tego miejsca w sposób idealny.  
Wszystko zaczęło się w piątek, gdy w ramach mitingu otwartego AA uhonorowaliśmy  Tomka 1rok trzeźwości. To bardzo długo, najdłużej w jego historii utrzymywana trzeźwość. Pośród wielu ciepłych słów było bardzo wiele wzruszeń, emocji i konkretnych odniesień do szczęścia płynącego z faktu życia w trzeźwości. To piękne móc widzieć na rocznicowym spotkaniu rodzinę w komplecie ,która z dumą podnosi fakt sukcesu ojca, rodzinę bez zakłamania i szczerze wspierającą się. W mitingu wzięło udział ok. 20 osób.
Sobota była spotkaniem głównie integracyjno-towarzyskim, jednak jak zwykle spory pakiet edukacji i pracy warsztatowej. Udział wzięło 30 osób, tym razem zajęcia wspólne dla uzależnionych i współuzależnionych. Zasadniczym tematem był „Asertywny monolog wewnętrzny”, zajęcia w małych grupach, przeplatane wspólną analizą wątków szczególnie istotnych dla poczuć i nastawień wynikających z treści monologu wewnętrznego. Z dużym zaskoczeniem większość uczestników dostrzegła zależność toczenia się wewnętrznego monologu z odnoszeniem sukcesów lub porażek w życiu. Z dużym zaangażowaniem pracowały również grupy nad sporządzeniem list zdań pro-asertywnych, które mogą wewnętrznie wzmacniać i utrwalać postawę asertywną.
Najciekawszym , jak się zdaje , dla większości było odkrycie praw („pięć praw Fensterheima”), które wydają się oczywistymi, jednak nie nazwanymi i odpuszczanymi sobie prawami .To „oczywista oczywistość” (jak mawia klasyk) ,że każdy z nas ma prawo do korzystania ze swoich praw, więc korzystajmy.
Intensywną pracę terapeutyczną zakończyliśmy kwestią współuzależnienie i rodziny z problemem uzależnienia. W trakcie warsztatu zaprezentowaliśmy przy udziale grupy schemat funkcjonowania rodziny dysfunkcyjnej. Wspaniałe, brawurowe wręcz wcielenie się w poszczególne role odgrywane w życiu pozwoliło na identyfikację problemów i zależności wynikających ze współuzależnienia. Wszyscy odtwórcy ról wywiązali się wspaniale, a obserwatorzy ze zrozumieniem kiwali głowami i potwierdzali „tak w rzeczywistości jest”.
Całość zakończona została wspólnym, integracyjnym biesiadowaniem, uczta duchowa wzmocniona ucztą jadła, niekończących się rozmów i uprzejmości.
Z dużą przyjemnością uczestniczyliśmy w tym spotkaniu, choć trudnym pod względem tematyki terapeutycznych wejść, jednak bardzo sympatycznym i miłym w sensie towarzyskim. Jesteśmy już umówieni na początek października na dalszą , wspólną pracę.
Zapraszamy

"Czerwcówka Wiktorówka"
Tym razem zaplanowaliśmy nasze comiesięczne spotkanie terapeutyczne w innej konwencji, zaprosił nas do siebie Wiktor. W malowniczej miejscowości w okolicach Limanowej ,ukrytej pośród gór, lasów i pól uroczej miejscowości , o wdzięcznej nazwie Nowe Rybie. Cudowny dom, cudowny ogród, a ponad wszystko cudowni gospodarze Teresina i Wiktor przyjęli nas staropolskim obyczajem z dobrodziejstwem natury i swoich przeuroczych serc. Na okoliczność tego spotkania odbyło się niemal „pospolite ruszenie” pośród absolwentów naszej terapii ,byli mili, dawno nie widziani z 16 to miesięczną abstynencją ,a także Ci dla których droga do trzeźwości zaczyna się tu, w Nowym Rybiu.  W tych przepysznych okolicznościach przyrody, przy suto świecącym słońcu mieliśmy również część warsztatową, w której podjęliśmy tematy ważne dla istoty trzeźwienia i skuteczności  jej utrzymania. Mieszanina rutyny z młodością w trzeźwieniu dała owoc niekończących się dyskusji i konkretnych wskazówek jak żyć i jak czerpać z życia, by być szczęśliwym , radosnym i chętnym do korzystania z dobrodziejstwa trzeźwości. Oczywiście gospodarze naszego spotkania, Teresina i Wiktor dali własne świadectwo sensu trzeźwienia rodzinnego, wsparcia i współtowarzyszenia w procesie trzeźwienia małżonków, tak by nie wyręczać ,a pomóc. Pokazali nam również jak ważne są dzisiaj drobiazgi, malutkie sukcesy i okruchy szczęścia, których w przeszłym, alkoholowym czasie nie dostrzegaliśmy. Te drobiazgi  to bibeloty przeszłości, zdjęcia, stare nakrycia głowy, to opowieści i wspomnienia, to też możliwość podglądania przyrody. Pan Prezes (kot gospodarzy) mający własną koncepcję życia stał się w pewnym momencie obiektem szczególnego zainteresowania , analiza jego zachowań stała się płaszczyzną  wątków własnych, jak dbać o siebie i swoje prawa w procesie trzeźwienia. Przeuroczy dzień w towarzystwie przeuroczych ludzi, czekaliśmy również na wspaniały zachód słońca , wszystko piękne kiedyś się musi skończyć. Czas upłynął pracowicie i bardzo sympatycznie, w gronie kilkudziesięciu osób wszyscy doszliśmy do wniosku, że nic nam nie przeszkadzało, by dzień ten uznać za udany, nic nie brakowało w tym by wykorzystać go w pełni i kończyć z poczuciem dobrze wypełnionego czasu. Dziękujemy gospodarzom Teresini i Wiktorowi, a następne spotkanie już w lipcu. Zapraszamy.

      

Spotkanie to było radosnym wydarzeniem w Naszym Ośrodku. Na miting przyjechało sporo osób, w tym nasi absolwenci ci „starsi” i „młodsi” , tym było to ciekawsze, że spotkanie to zbiegło się z nieformalną rocznicą powstania grupy AA „Terapia”. Miting był jednak bardzo roboczy i nie było żadnych oznak wyjątkowości, czy świętowania. Tematy zaproponowane bardzo mocno osadzone w tradycji  AA, i tak np.: pytania – kiedy uświadomiłem sobie, że jestem alkoholikiem lub kiedy uczułem wewnętrzną ulgę, spokój w związku ze świadomością swojej choroby? – były wiodącymi wątkami wypowiedzi. Atmosfera mitingu, to nie tylko siła grupy i tajemniczość kręgu wsparcia, to również klimat i atmosfera naszego domu, w którym nie po raz pierwszy tak mocno odczuliśmy ciepło, rodzinność i sympatię wzajemną. Klimatu nie da się opisać , trzeba go przeżyć, zwłaszcza gdy są pośród nas nowicjusze. Wszyscy uczestnicy kończyli spotkanie z poczuciem dobrze wykorzystanego czasu i przekonaniem ,że warto tu wracać.

Sobota, to tradycyjnie już w naszych spotkaniach terapeutycznych intensywna praca warsztatowa, uczestniczyli w niej absolwenci naszej terapii i goście , zainteresowani tymi procedurami. Grupa (12 osób) bardzo aktywnie podejmowała zadania proponowane przez terapeutę. Tematem przewodnim było planowanie, jest to kategoria aktywności , z którą większość ludzi ma problemy, jednak uzależnieni szczególnie. Przy tej okazji zdecydowanie wyłoniła się konieczność powrotu do życia w myśl programu „HALT”.Zanim jednak o tym, istotne w planowaniu jest określenie celów, ustalanie ich w sposób właściwy i realistyczny. To jest również swoisty dylemat trzeźwiejących alkoholików, którzy często zmiany zaczynają od innych ludzi, a określając cel główny - „muszę przekonać ją o…” tworzą nierealistyczną wizję przyszłości. Sporo czasu wspólnej pracy poświęciliśmy nauce określania celów i układania ścieżki dochodzenia do nich, pomocne w tym były ćwiczenia w parach i małych grupach , ciekawie prezentowała się rywalizacja w wykonywaniu niektórych z zadań. Ciężar i sposób prowadzenia miał charakter nie tylko poważny, było przy tym sporo zabawy i luzu. Blok poobiedni to głównie praca w małych grupach dotycząca planowania rozwiązań konkretnych przykładów. Dwa zasadnicze wątki opracowywaliśmy :

1. Radzenie sobie z agresją i zachowaniami agresywnymi w konfliktach rodzinnych i jak poradzić sobie z poczuciem winy w sytuacji naruszenia nietykalności cielesnej drugiej osoby.
2. Jak poradzić sobie ze wstydem i poczuciem winy w związku ze złamaniem abstynencji, jak zaplanować sobie strategię działania w sytuacjach pojawiającego się głodu alkoholowego?                                                                                                       

Zespoły pracowały bardzo solidnie i dyskusja przeciągnęła się ponad planowany czas, resztę kwestii przenieśliśmy na dalszy ciąg , niedzielnej pracy.A w niedzielę ćwiczenie radzenia sobie ze złością, rozładowywania napięć. Tworzenie konkretnych planów na najbliższy miesiąc z konkretnie określonymi 2 celami i zadaniami prowadzącymi do tych celów.
Tradycyjnie już czas minął bardzo szybko, niespodziewanie nadeszła pora rozstania, w dobrych humorach i poczuciem dobrze wykorzystanego czasu umówiliśmy się na  spotkanie poświąteczne 9-11 kwietnia .Zapraszamy